anamursedir-anamur dergi
ANASAYFA HABER ARA FOTO GALERİ VİDEOLAR ANKETLER SİTENE EKLE RSS KAYNAĞI İLETİŞİM

Sponsor Alanı

  REKLAM ALANI

Anamur SEDİR

Anamur SEDİR 1993-1994

   -Aralık   1993  1. Sayı
   -Ocak    1994  2. Sayı
   -Şubat   1994  3. Sayı
   -Mart     1994  4. Sayı
   -Mayıs   1994  5. Sayı

MAKİ DERGİSİ

MAKİ DERGİSİ-105

Saat

Ana Menü

Ziyaretçi Bilgileri

»Aktif 24  
»Bugün 980  
»Toplam 4242322  
Sayın Ziyaretçimiz
»IP'niz | 54.224.83.221
» Bu sitemizi ziyaretiniz

HAVA DURUMU

ANAMUR

Sponsor Alanı

Sorun Büyük, Ufukta Umut Yok...

Hüseyin ŞİNASİ

10 Ekim 2016, 10:12

Hüseyin ŞİNASİ

                Sorun büyük, ufukta umut yok… 

İnsanlar aileler, topluluklar ve milletler halinde yaşamak ister. Birlikte yaşayan insanların sınırsız ihtiyaçları ve bunların karşılanması ekonominin temel kavramlarıdır. Üretim, tüketim, arz, talep dengesi gibi konular meslek gruplarını ortaya çıkarır.

 Eğitim, toplumsal hayatın en önemli ihtiyaçlarından biridir. Öğrenme ve öğretme isteği insanlık tarihi kadar eskidir. Bu nedenle öğretmenlik, öğreticilik bütün toplumlarda kutsal bir meslek sayılır. Çoğu kişi, öğretmenlik için “peygamber mesleği” tanımlaması yapar. Öğretmenlik hakkında Hz. Ali’nin meşhur bir sözü nesilden nesile aktarılır. “Bana bir kelime öğretenin kırk yıl kölesi olurum.”  Onun içindir ki, öğretmenler, hocalar her toplumun gözbebeği, aynası konumundadırlar.

Eğer bir toplum öğretmenine değer veriyorsa, gelişmiş, çağdaş uygarlık seviyesine ulaşmıştır. Şayet bir toplum öğretmenine gerekli saygı, sevgi ve hürmeti göstermiyorsa, zaman içinde geri kalmaya, tükenip yok olmaya doğru gider. İnsanlık tarihi adeta unutulmuş, yok olmuş toplumlar mezarlığı gibidir.  

1980’li yıllardan itibaren biz de, kıyısından köşesinden öğretmenlik mesleğinin içinde bulunduk. Mesleğimizi isteyerek ve severek yapmaya çalıştık. Bizim kuşak göreve başlarken korkunç bir öğretmen açığı vardı. Yine büyük bir açık var. Ama yüz binlerce öğretmen adayı da devletten atama bekliyor.

Her işi tadına bırakmak gerekiyor. Biz de on bir yıl önce, bizden sonra gelecek ve atanmayı bekleyen binlerce gencin önünü açmak maksadıyla öğretmenliğe nokta koyduk. Aradan geçen bunca zaman içinde gerek öğrencilerimizden, gerekse tanık çevreden sevgi, saygı ve hürmetlerini esirgemeyen dostlardan mutluluk duyuyoruz.

Çarşıda pazarda dolaşırken karşılaştığımız her meslek grubundan emekliler oluyor. Fakat toplumda “hocam” veya “öğretmenim” lakabını alanlar için emeklilik diye bir kavramın olmadığını yaşayarak öğreniyoruz. Toplum nazarındaki bu “hocam” mertebesi ve makamı ölünceye, hatta öldükten sonra bile devam edebiliyor. O bakımdan “hocam” diye hitap edilenler hal ve hareketlerine, davranışlarına çok dikkat etmeleri, mesleklerine en ufak bir leke getirmemeleri gerekiyor.

            Geçtiğimiz günlerde 1995 yılında emekli olmuş sevilen ve sayılan emekli bir ilkokul öğretmeni ile bir süre sohbet etme imkânı bulduk.

 Baştan ifade edeyim bu muhteşem öğretmenin adını zikrederek afişe edip üzmek istemiyorum.   Aradan bunca zaman geçmiş hala öğretmeye, hala ders vermeye devam ederken bulduk. Kendisi de öğretmenlikten emekli bir esnafta emektar hocamızla otururken unutulmaz dersler çıkardık.

Birkaç kişi olmuştuk sıra çay içmeye gelmişti. “Çayları ben ısmarlarsam öyle içerim” diyerek işi daha baştan bağladı. İstanbul’da marketleri dolaşır, kampanyaları takip eder, evin ihtiyaçlarını toptan alır, böylece büyük şehirlerde nasıl ekonomik davranılacağını göstermiş oldu. Sohbet sırasında nasıl dostların gönlünün alınacağı, dara düşmüşlere nasıl yardım edilebileceği gibi konular kısacık sohbetimizin çay tadında, kahve hatırında dersleriydi.

Konuyu hocalardan, öğretmenlerden açtık devam edelim. Kurban bayramında öğretmen adayı bir genç kız ile bir süre sohbet etme imkânımız oldu. KPSS sınavlarında hatırı sayılır iyi bir puan almış, mülakata çağırmışlar. Umutluydu ve bir yerlere atanmayı bekliyordu. Ne yazık ki, o kadar yüksek bir puanla atanamamış. Şimdi, bu genç öğretmen adayımızın ruh halini, yaşadığı hayal kırıklığını düşünebiliyor musunuz?

Daha ilkokuldan başlayarak o sınav senin bu sınav benim koşturacaksın. Öğretmen olma hayali ile yüksek okulu bitireceksin. Ardından KPSS denilen adaletsiz bir sınava hazırlanacak, gece,  gündüz uykusuz kalacak, dünyaya kapılarını kapatacaksın. Hayatını kısacık bir zaman aralığında cevaplandırılması gereken 120 soruya bağlayacak, sonunda bazılarının hayal bile edemeyeceği yüksek bir puan alacak,  atanmak için bir komisyonun karşısına çıkacak, soracaklar cevap vereceksin, yüzüne gülecekler, “güle güle “ diyecekler. Sonuçlar açıklanacak ve “atanamadınız” yazısıyla karşılaşacaksınız.

 Yazık, gerçekten yazık. Buna emek hırsızlığı, “kul hakkı yemek” denir. Allah kutsal kitabında, karşına kul hakkıyla gelmeyin diyor, ihtar ediyor, uyarıyor. Ama ortada ne hakka, hukuka, ne emeğe saygı kalmış.

Yüz binlerce yüksek okul mezunu, milyonlarca lise ve dengi okul mezunu, ilköğretim mezunu işsiz ve umudunu devlete, açılacak bir iş ve aş kapısına bağlamış bekliyor. İşsizlik büyük sorun, ufukta çözüm umudu yok… 

 

Bu haber 418 defa okunmuştur.

Delicious  Facebook  FriendFeed  Twitter  Google  StubmleUpon  Digg  Netvibes  Reddit
Mavi Kelebeklerin Hikâyesini Bilir Misiniz?11 Temmuz 2018

Sponsor Alanı

Sponsor Alanı

REKLAM ALANI 

ANKET

ANAMUR OKULLARINDA SERBEST KIYAFET UYGULANSIN MI?




Tüm Anketler

0cak - 2012 / Her Hakkı Saklıdır / Kaynak gösterilip, sitemizin ilgili sayfasına link verilerek alıntı yapılabilir. Yazıların sorumluluğu yazarlarına aittir-Site ticari olmayıp, kütüre hizmet eder.
RSS Kaynağı | Anasayfa | İletişim

(c)2012 Anamur Sedir